Inge – Durf!

Twee maanden deed ik niets. Ik las geen boek over Afrika en vermeed alles wat me aan mijn droom kon herinneren. Het document ‘PhD proposal’ verstopte ik in een Windows-map die niemand ooit opent. Naast de 9e symfonie van Beethoven in ‘voorbeelden van muziek’. Opgeruimd stond netjes.

BungeejumpenKort voordat ik het bewijsmateriaal van mijn ambitie had laten verdwijnen, had ik een gesprek met een professor die heil ziet in mijn plannen en me graag adviseert en motiveert. Het voorstel dat ik had geschreven kon nog wel wat ‘durf’ gebruiken. Nu durf ik best veel. Reizen door de Niger delta, wilde olifanten van dichtbij observeren en zonder rabiësvaccins een vleermuizengrot in; ik draai er mijn hand niet voor om. Maar meer durven in een onderzoeksvoorstel? Doodeng vond ik het.

Die eerste avond gaf haar advies me toch een enorme boost. Ik was meteen aan de slag gegaan met het zoeken naar nieuwe artikelen en las tot ik niet meer tegen de slaap kon vechten. De volgende ochtend kreeg ik op mijn werk een extra baan aangeboden, voor twee weken. Met de slaap en de eurotekens in mijn ogen zei ik ja. Ik kon meteen beginnen. Ik had het ultieme excuus gevonden om niet aan de ‘durf’ te werken: heel hard een beetje geld verdienen met weinig ambitieuze baantjes.

Omdat ik nogal hoog van de toren had geblazen over mijn promotieambities, werd er vaak naar de voortgang van mijn project gevraagd. En dan vooral waarom het niet lukte. Mijn chaotische werkende leven bood de uitweg. Mijn omgeving begreep het. Natuurlijk moest ik rustig aan doen. Zo verdween kort na mijn gesprek met de professor het voorstel dus in de map ‘voorbeelden van muziek’.

Heimwee naar Afrika en onderzoek
Op mijn werk was ik gepromoveerd van ‘hulpje van’ naar secretaresse. Ik mocht zelfs mijn paraaf zetten onder brieven. Ook mocht ik op mijn andere werk ineens bijeenkomsten organiseren voor belangrijke mensen. Het ging me allemaal voor de wind.

Maar de twee weken extra werk die me waren aangeboden, werden er vier. En met iedere week die ik daarna meer dan fulltime werkte, kreeg ik meer heimwee naar Afrika en naar mijn onderzoek. Na twee maanden trok ik de stoute schoenen aan en vroeg of ik minder kon gaan werken. Ik nam vakantiedagen op die ik maandenlang had opgebouwd, maar niet op durfde te nemen omdat ik overal maar een dag, of twee, werkte. Op mijn laptop opende ik de gevreesde map. Ik besloot eerst te luisteren naar die 9e symfonie. Een onheilspellend vioolspel en keiharde paukenslagen vulden mijn kamer…

Doodeng vind ik het. Durven. Eigenlijk ben ik een mietje. Maar zonder een beetje ‘durf’ kom je nergens. Niet in de Niger delta, niet bij die wilde olifanten en sure as hell niet bij die gewilde promotieplek. Nu is de eerste stap gezet. Ik heb de zekerheid opgegeven en voor de onzekerheid gekozen. Dat is durven. Nu vasthouden.

Beeld: Flickr.com/.Martin.

Share

Inge

Inge (1985) studeerde African Studies aan de Universiteit van Leiden, waarbinnen zij zich specialiseerde in onzekerheid, risico's en spiritualiteit in Nigeria. Daarnaast studeerde zij af in de Nederlandse taalkunde (bachelor). Tijdens haar studie leerde zij twee Afrikaanse talen, waaronder Swahili, en reisde zij voor werk en onderzoek menigmaal voor langere tijd naar verschillende landen in West- en Oost-Afrika. Momenteel werkt Inge als projectleider op de universiteit. In oktober 2012 begint ze aan haar promotietraject. Voor Nadelunch.com schrijft zij hierover een column. Daarnaast schrijft Inge voor 'Wetenschap' over onderwerpen op het snijvlak van de sociale wetenschappen en geesteswetenschappen en zal ze voor 'Buiten' lezers regelmatig ongewone reissuggesties doen.