Klein Heden! – Klappen van mijn vader

Klein Heden – Klappen van mijn vaderMijn vader heeft een mooi huis, een goede baan bij de overheid, een vrouw die hem tolereert en twee dotjes van kinderen. Wat mijn vader niet heeft? Ritmegevoel. Vroeger gingen we vaak naar voetbalwedstrijden toe. Dan werd er tijdens de wedstrijd gezongen.

Mijn vader is geen schreeuwerd. Zeker niet op de tribune. Mijn moeder wel. Ik lijk meer op mijn moeder. Wat mijn vader wel doet is meeklappen. Hard meeklappen. Zodra iemand ergens begint te klappen, doet mijn vader mee. Soms blijft hij zo lang doorklappen dat mensen spontaan een nieuw liedje inzetten op zijn geklap. Dit verzandt vaak in een halve tribune die wanhopig in de maat probeert te klappen. Supporters kijken elkaar dan vragend aan waarom iedereen zo door elkaar heen klapt en er geen lijn in zit. Ik weet wat het probleem is. Het is mijn vader.

Kledingkeuze                                                                                                                                                                                                                       De witte sportsokken onder zijn twintig jaar oude spijkerbroek verraden het: het is een echte ambtenaar. Soms denk ik dat hij het puur doet om mij te irriteren. Maar dan zie je zijn tevreden blik als hij, man van twee meter lang, een turquoise trui aandoet en dan weet je: de man heeft geen enkel gevoel voor smaak of ritme.

Voor de wedstrijd wordt vaak het clublied aangeheven. Zodra de eerste toon uit de luidsprekers galt, staat hij op en begint hij te klappen. Iedereen weet het deuntje te vinden en klapt vrolijk mee. Maar niet mijn vader. Elke keer als je tussen het klappen een klein klapje hoort? Mijn vader. Als het tempo in het liedje wordt verhoogd en iedereen sneller meeklapt, wie denk je dan dat er, uit de maat, even langzaam mee blijft klappen? Inderdaad. Als ik tegenwoordig meega, geef ik aan wanneer hij sneller of langzamer moet klappen. “Pap, je klapt te snel.”

Bijnamen                                                                                                                                                                                                                            Het is zelfs zo erg dat hij niet hoort wanneer het liedje afgelopen is. Hij blijft rustig doorklappen, uit de maat, te langzaam, maar vol overgave. Je zou de blikken van de andere supporters moeten zien; je ziet ze zich afvragen of ’ie wel helemaal goed is? Maar hij is goed. Hij heeft alleen een schrijnend gebrek aan ritme. Een enkele keer gingen er vrienden mee naar de wedstrijd. Het viel hun ook op. Als iemand nu uit de maat klapt of ergens gevoel voor mist, noemen we dat een Ruudje, naar mijn vader.

Zonder dat hij het weet inspireert mijn vader een hele generatie voetbalsupporters. Ik heb het hem nog nooit durven zeggen, dat hij geen gevoel voor ritme heeft. Af en toe kleine opmerkingen hebben nog nooit geleid tot een goed gesprek en de onvermijdelijke vraag of hij hulp moet zoeken. Eigenlijk is het al te laat. Volgende week wordt mijn vader 60. Ik kan niet wachten om samen te klappen. Heerlijk uit de maat.

Beeld: stock.xchng/unit25.

Share

Robert

Robert (1986) heeft Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen gestudeerd en is columnist op Nadelunch. Hij zegt alles te weten over geschiedenis, sport, politiek, media, film én vrouwen. Daarnaast is hij ook nog eens een fulltime nieuwsjunk. Zijn columns gaan over, tja, kleinigheden. Vandaar de naam Klein Heden!. Robert ambieert een baan als journalist bij een serieus vrouwenweekblad.