Ik ga mijn dochter Twitter noemen. Mijn zoon Tweet. En de hond Mention. Wat nou als Mention niet replyt als hij wordt geroepen? Moeten we hem dan blocken, naar het asiel sturen? Of zelfs laten inslapen? Zouden mijn 732 vrienden die namen trouwens liken?

Als je in de toekomst kunt kijken, weet je zeker dat er een toekomst komt. Dat is een groot voordeel voor mensen die door willen twitteren. Misschien zouden die mensen dit stukje kunnen liken op Facebook. Of op Hyves als je achter in de vijftig bent en van de kleur kanariegeel houdt. Ik heb diep respect voor mensen die nog steeds op Hyves zitten. Waarschijnlijk zijn dat ook de mensen die zich afvragen wat een tablet is. Ik zeg dan altijd maar dat het op een floppy met beeldscherm lijkt. Als ze me dan vragen wat een floppy is, loop ik weg. Het Engelse liken lijkt trouwens erg op het Nederlandse likken. Laat dit even op je inwerken en denk er dan goed over na. Je komt al snel tot de conclusie dat er een dieper verband bestaat tussen die twee woorden dan je aanvankelijk vermoedde.

Engels/Nederlands                                                                                                                                                                                                          Misschien is er over tien jaar wel een social medium (sociaal medium) dat zich puur bezighoudt met wat mensen vinden. Dat toeschouwers bij een voetbalwedstrijd elke minuut een cijfer voor het vertoonde spel moeten geven. Het team met het hoogste gemiddelde cijfer wint dan. Revolutionair. Er is nu een ‘nieuw’ social medium, Pinterest. Het is al twee jaar oud, maar breekt de laatste maanden stormachtig door. Pinterest bestaat uit foto’s die je op je eigen prikbord kunt pinnen, ‘plaatsen’. Zo creëer je je eigen visuele identiteit. Zo’n zeventig procent van de gebruikers schijnt vrouw te zijn. Mijn inschatting is dat die andere dertig procent mannen zijn die graag naar vrouwen kijken.

Winsten
Wat als Twitter, Facebook en Whatsapp vroeger vriendjes waren? Zouden ze dan samen in de zandbak kasteeltjes bouwen? Of waren ze te druk met het updaten van de status? Zouden het alle drie mannen zijn? Van de drie is Facebook sowieso de meest vrouwelijke. Vrouwen houden van delen. Mannen willen hun eigen punt ten koste van alles doordrukken (Twitter) of gewoon heel naar vrienden afzeiken (Whatsapp).

Zou de vader van Whatsapp, meneer sms, eigenlijk wel doorhebben dat zijn zoon nauwelijks meer buiten komt? Als de familie sms in een god zou geloven, dan was het waarschijnlijk Duuros Belbundelos geweest. Maar ze geloven niet. De sms’jes zijn van huis uit niet religieus. Al geloven ze dan weer wel in de duivel, Verbodus Kartellus.

De laatste tijd twijfel ik heel erg of het nog wel nodig is om mensen in het echt te ontmoeten. Face-to-facecontact met #Skype voelt realistischer aan dan de werkelijkheid zelf. Skypen kan je overal. Zelfs op het toilet. Heb je weleens een goed gesprek met een collega van je werk op het toilet in hetzelfde hokje voortgezet? Ik ook niet. Met Skype kan dit wel. Zonder de nare geurtjes. Skype is werkelijker dan de werkelijkheid.

Geleefd worden
Het is trouwens wel verwarrend dat je constant moet aangeven wat je status is. Bedoelen ze dan met wie ik samen ben, een relatie heb? Of willen ze weten wat ik aan het doen ben? Vaak heb ik ook meerdere statussen tegelijk. Op #Whatsapp ben ik dan ‘hevig getroebleerd’ terwijl er op #Facebook sprake is van ‘een mooie dag met het meisje’. Vaak gaan die dingen samen. Dit zijn ook de momenten dat ik in de war raak. Hoe leg je in 140 tekens uit dat je vriendin net een tasje met Swarovski- diamanten heeft gekocht terwijl jij de verkoopster aan het versieren was? Moet ik dan een ;-) erachter zetten om het op een grap te laten lijken? Of zou ik voor de ‘…’ moeten gaan om het spannender en realistischer te maken?

Dan hebben we het nog niet eens over het probleem dat je vriendin vijf minuten later die tweet leest en reageert met een venijnig “die tas betaal jij, #lul”. Durf dan nog maar eens iets te posten. Gelukkig reageert @mamma dan met: “Die tas heb ik ook.” Een reden voor mijn vriendin om vliegensvlug terug naar de winkel te rennen met het bonnetje in de hand.

Jonge honden     
Stel je eens voor dat Mart Smeets in zijn jonge jaren twitterde. Zou hij dan de hele dag met nepaccounts complimenteuze tweets naar zichzelf hebben gestuurd? En wat denken we van Ivo Niehe? Die zou elke tweet negen keer moeten versturen. Zoveel talen spreekt Ivo namelijk. Bill Gates leek me meer iemand voor op Facebook. Elke dag twintig updates over hoe de achterkant van een moer eruit zag en hoeveel bouten er in een personal computer gingen. Iemand moest het doen.

Mart, Ivo en Bill: allemaal zouden ze te druk zijn met zichzelf. Alle grote doorbraken op het vlak van sport, journalistiek, taal, literatuur, toneel en wetenschap vereisen enige distantie van de wereld waarin geleefd wordt. De grootste doorbraak van de laatste jaren is echter dat deze regel niet meer opgaat. Iedereen communiceert met iedereen. Direct of indirect. 24/7 in contact met iedereen over de hele wereld lijkt vermoeiend, maar #ikdoenietsliever.

Beeld: Flickr.com; 1; everystockphoto; 2.

Robert

Robert (1986) heeft Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen gestudeerd en is columnist op Nadelunch. Hij zegt alles te weten over geschiedenis, sport, politiek, media, film én vrouwen. Daarnaast is hij ook nog eens een fulltime nieuwsjunk. Zijn columns gaan over, tja, kleinigheden. Vandaar de naam Klein Heden!. Robert ambieert een baan als journalist bij een serieus vrouwenweekblad.

Robert heeft 62 artikelen geschreven.