Elke natuurfilm kent een stuk waarin een troep leeuwen een babygnoe van binnen kapotmaakt en afkluift. En een olifantenmoeder die haar kalf laat zien hoe je een slurf gebruikt bij de waterpoel. Het zijn altijd de mooie of schokkende beelden die de film halen.

Je ziet nooit een nijlpaard een halfuur gewoon liggen. Dat levert geen kijkcijfers op. Al zou ik eerlijk gezegd weleens een documentaire van 24 uur lang willen zien over een dag uit het leven van een neushoorn. Gewoon wat slapen, schijten en grazen. Heel normaal eigenlijk, zo’n neushoorn. Je komt echt tot rust bij een goede natuurfilm. Heerlijk met wat knabbeltjes in je hand gluren naar dieren die meer met zichzelf en hun prooi bezig zijn dan met de camera. Reality-tv zoals het ooit bedoeld was.

De mooiste films zijn die waarin een lage mannenstem rustig en precies vertelt wat je ziet: “En hier ziet u hoe het kafferbuffelmannetje probeert het vrouwtje te paaien door te urineren over zijn geslachtsdeel. Het lukt slechts zelden het kafferbuffelvrouwtje te verleiden, omdat het kafferbuffelmannetje zo snel moe is van het grazen.” En ga zo maar door. Fantastisch.

Pas op!
Tegenover die mooie films staan de populaire natuurfilms waarin een man, vaak van Angelsaksische komaf, probeert om de grootste vogelspinnen of boomkikkers te zien bewegen. Dit doet hij door, zelf prominent in beeld, het is tenslotte een natuurfilm, het beestje net zo lang met een stok te porren totdat het zo opgefokt raakt dat het inderdaad wegrent. Wat vaak een kreet van opwinding bij de presentator teweegbrengt.

“Gevaarlijk ook zo’n vogelspin, waar je niet te dichtbij moet komen”, roept de presentator nog hijgend van geilheid als hij de vogelspin achterna rent. Ik zou weleens een kwartier lang met een rieten stok tegen de anus van de presentator willen duwen. Even roepen dat hij normaal een stuk relaxter uit z’n ogen kijkt. En dan doorprikken. Lekker hè?

Beeld: Flickr.com/coda.

Robert

Robert (1986) heeft Geschiedenis van de Internationale Betrekkingen gestudeerd en is columnist op Nadelunch. Hij zegt alles te weten over geschiedenis, sport, politiek, media, film én vrouwen. Daarnaast is hij ook nog eens een fulltime nieuwsjunk. Zijn columns gaan over, tja, kleinigheden. Vandaar de naam Klein Heden!. Robert ambieert een baan als journalist bij een serieus vrouwenweekblad.

Robert heeft 62 artikelen geschreven.