Melanie – Kassameisjesirritatie

Ze pakt de telefoon die standaard naast haar staat in haar ene hand. De meneer voor mij loopt naar het pinapparaat. Met haar andere hand haalt ze langzaam het halfje volkoren, wat wasmiddel en een rookworst over de scanner. Dit is een multitasker, dat zie je zo.

“Kijk eens achter me. Ja, nee bij de klantenservice. Kijk eens wie daar staat. Zie je hem? Het is die gast van Deephouse. Je weet wel, die gast. O, hij is zo knap. Zie je hem nou? €5,70, meneer. En? Ja, ik zei het toch!” De meneer geeft haar wat kleingeld, gestoord kijkt ze op en geeft hem het wisselgeld. Er wordt geen woord gewisseld en ze heeft verdorie nog steeds die achterlijke telefoon tegen haar oor.

Ik stoor me aan je, trut
Ik sta dus in de supermarkt die ik nu echt niet bij naam mag noemen en de scène hierboven stoort me om meerdere redenen.

1. Ik kom de laatste tijd veel te vaak tegen dat ik in de rij bij de kassa moet wachten, omdat de dame in kwestie het belangrijk vindt om de kassadame achter haar op de hoogte te stellen van een contract dat niet verlengd wordt, terwijl die van Hugo wel verlengd is en zij toch echt veel beter haar werk doet. “O, je moet dan gewoon niet meer komen hoor. Lekker boeien, als zij jou niet willen, heb jij ook schijt aan hen.” Tot zover advies waar je echt wat aan hebt. Knoop het in je oren, want deze chickies weten hoe het leven in elkaar zit.

2. Ik weet niet wie ‘die gast van Deephouse’ is. Ik ken Deephouse alleen als een tak van een muziekgenre en het lijkt me sterk dat die vertegenwoordigt wordt door maar één gast. Ook na even snel googlen kom ik er niet uit. Ik ben gestopt toen de porno tevoorschijn kwam. Het is niet aannemelijk dat ze zojuist een pornoacteur heeft gespot en dat graag wil delen. Dus behalve dat ze geen aandacht heeft voor de oude man die ze hoort te helpen, heeft ze het ook nog eens over een gast die ik totaal niet ken. Tot zover heb ik dus nog steeds niets uit deze scène gehaald en kan hij me gestolen worden.

3. Ze likte aan haar lippen. En niet alsof ze droog waren en ze verlangde naar lippenbalsem. Nee, ze kreeg het voor elkaar op een semigeile manier haar lippen af te likken voor een hele rij klanten. Allemaal waren ze getuige van dit spektakel en mevrouw zat ongegeneerd haar lippen te bevochtigen. Als ze de moeite had genomen me aan te kijken, had ze recht in de ogen gekeken van iemand die zou zweren dat eenhoorns toch echt bestaan.

Column_Melanie_Kassameisje

De kassamentaliteit van nu
In mijn tijd was dit toch anders? Of is er helemaal niets veranderd. Toen ik vroeger naar de supermarkt ging, kletste ik met de kassamedewerkers omdat ze meer dan eens vrienden waren. Maar kletsten ze ook zoveel onder elkaar tijdens hun dienst, en nog erger, wanneer ze mij van dienst moesten zijn?

En er is nog een ander uiterste: je hebt ook de gast die overdreven en ontzettend uitgebreid de tijd neemt voor zijn klanten. Hij gooit je zelfs een veroordelende ‘goedemiddag mevrouw’ toe als je niets zegt. Dus je moet óf je bek houden en stilletjes centjes overhandigen óf bijna schreeuwend iemand goeiedag wensen. Boodschappen doen is een avontuur.

Het kan trouwens dat ze geen Deephouse zei. Maar dit terzijde.

Beeld: Flickr / Post Truck

Share

Melanie (1990) doet Taal en Communicatie aan de UvA, omdat ze vindt dat ze een diploma nodig heeft. Nadat ze eindelijk haar bachelor heeft behaald vertrekt ze naar Zuid-Afrika om kleine leeuwtjes te knuffelen en haar eigen wereld te verbreden. Tot die tijd struint ze de kleine straatjes van Amsterdam af op zoek naar het onbekende. Ze houdt van dansen, zingen, wijntjes drinken op abnormale tijdstippen en op zondagochtend met de trein reizen. Ze is dromerig, chaotisch en dramatisch, maar wel allemaal met een lach van oor tot oor.