Suus – Ode aan de natuurwinkel

Je vindt het vreselijk of je houdt ervan: de natuurvoedingswinkel. Ik behoor duidelijk tot die laatste categorie; de geitenwollensokkenliefde is mij met de paplepel ingegoten. Zelfs al heb ik als student geen cent te makken, ik kom er graag.

Als je er binnenloopt, ruik je het al: de geur, door sommigen omschreven als ‘muffe lucht’, maar die voor mij gevoelens van nostalgie en thuiskomen oproept. Het versgebakken brood op de plank achter de kassa, dadel-abrikozenkoeken en ander voedzaam lekkers in de vitrine daarvoor. En dan de kaas! Geen E160-geel-gekleurde blokken die er verdacht hetzelfde uitzien, maar stukjes in allerlei vormen en maten, soms wat scheef gesneden, maar altijd authentiek.

Droomvoorraad
Moeten de meeste vrouwen bij H&M en ZARA hun hand op de knip houden, voor mij geldt dat wanneer ik de EkoPlaza binnenstap. Elke keer zie ik wel weer een ander zakje of doosje dat ik het liefst meeneem om uit te proberen – en eigenlijk wil ik alleen maar alles. Het is mijn droom om keukenkastjes vol te hebben met potjes waarin allerlei noten, vruchten, pitten, graanvlokken en soorten meel staan opgeslagen. Dan hoef ik alleen maar een deurtje open te doen wanneer ik aan het experimenteren sla, want met zo’n enorme voorraad zijn er mogelijkheden te over.

Terug naar de winkel. Ik kan eindeloos staan kwijlen voor het schap met biologische thee – niet voor niets heb ik mezelf momenteel een verbod opgelegd op het aanschaffen van nieuwe soorten, want ook dat kastje puilt nu al uit. Sowieso vind ik het geen probleem om uren door de winkel te struinen. Maar al te vaak gebeurt het me dat ik er zo in opga, dat ik aan het einde van de shopsessie noodgedwongen de helft van de inhoud van mijn mandje weer terug moet leggen. Is dat niet omdat mijn bankrekening zou protesteren, dan is het wel omdat ik die enorme hoeveelheid voedsel niet op krijg, kwijt kan of überhaupt niet op de fiets mee naar huis krijg gesleept.

ZaadjesNostalgie
Waar komt die onvoorwaardelijke liefde (en, oké, mijn eigen versie van dwangmatig koopgedrag) toch vandaan? Nou ja, als meisje met sowieso al een voorliefde voor puur, voedzaam, ‘echt’ eten, is een winkel vol biologische en natuurlijke producten uiteraard een place to be. Maar de daadwerkelijke reden ligt denk ik in mijn verleden. Als klein meisje ging ik al bij mijn mama achterop de fiets mee naar de natuurvoedingswinkel, en al zolang ik me kan herinneren besmeer ik mijn brood met biologische pindakaas. Voor mij is niet Calvé, maar Jori ‘de enige echte’. Nu ik mijn eigen boodschappen doe, roept winkelen bij de EkoPlaza duizend herinneringen op aan geur en smaak.

Het is trouwens tegenwoordig wel helemaal hip, hè, die natuurwinkel. De eerder genoemde EkoPlaza is een keten die zich steeds verder uitbreidt en inmiddels schaffen veel van mijn vriendinnetjes er ook hun kokosolie, havervlokken en chiazaadjes aan. Dat vind ik vooral ontzettend leuk: nu kan ik voor mijn liefsten ook groene smoothies en linzensoep maken, zonder dat ze daarvoor argwanend hun neus ophalen, en we kunnen eindeloos kletsen over de nieuwste superfoods.

En toch is het ook een beetje gek, af en toe. Dat is misschien een beetje te vergelijken met het gevoel dat je hebt als jij een bandje al jaren kent, dat dan ineens populair wordt. Ineens luistert iedereen de hit – en stiekem erger je je daar een beetje aan. Volkomen onterecht, want hoe meer zielen hoe meer vreugd, en meer luisteraars is toch juist wat je je favoriete artiest gunt? En toch, ik beken: af en toe mis ik het een beetje, de tijd dat alleen de echte geitenwollensokkenhippies nog afreisden naar dat ene kleine natuurwinkeltje in een hoekje van de stad. Maar dat zal gewoon die nostalgie wel zijn.

 

Beeld: stock.xchng/alitaylor.

 

Share

Susanne

Suus (1991) studeerde geschiedenis en politicologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Tijdens haar laatste studiejaar zet ze de puntjes op de i met een master Politiek en Parlement (Politieke Geschiedenis). Niet om zelf 'de politiek in' te gaan, maar om ons systeem te onderzoeken en erover te schrijven. Dat doet ze al een beetje als student-assistent bij het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis. Als ze niet op de universiteit rondloopt, staat Suus graag in de keuken voor/met vrienden. Daarnaast speelt ze viool en houdt ze van wandelen in de natuur. Op Nadelunch.com schrijft ze over wat ze zoal in de wereld tegenkomt. Meer weten? Kijk op Suushi.nl.