Suus – Zien en weten: over yoga en een magnoliaboom

Oké jongens, dit klinkt misschien wat zweverig, maar: ik denk dat er af en toe in je leven momenten zijn waarop je in je omgeving exact datgene vindt waar je zo’n behoefte aan had. Voor mij zijn dat nu yoga en meditatie.

Voordat je me afdoet als spirituele zweefteef: ik denk niet dat een of ander opperwezen het universum zo bestuurt dat jij op wonderbaarlijke wijze krijgt waar je om vraagt als je je maar aan de regels houdt. Sowieso: welke regels eigenlijk, en waarom? Ik denk wel dat je vatbaarder bent voor dingen als je er, bewust of (semi-)onbewust, al toe wordt aangetrokken. Kom je dan iets tegen dat aansluit bij je behoeften, dan valt dat je op. Dit principe kan ik uitleggen met het voorbeeld van de magnolia.

Toen we in mijn tienerjaren verhuisden naar een nieuwe buurt, kregen we een tuin met daarin een grote magnoliaboom. Je weet wel, zo een met een prachtige roze bloesem in de lente (en een ontiegelijke hoeveelheid uitgevallen bladeren als de zomer begint). Nu was ik als veertienjarig meisje absoluut niet geïnteresseerd in planten, maar zo’n roze boom in je tuin, daar kijk je niet overheen. En warempel, vanaf het moment dat ik de magnolia herkende, zag ik diezelfde boom ineens overal. Kortom: je wereld vergroot zich letterlijk wanneer je kennis zich uitbreidt. Je ziet meer. Op dezelfde manier kan ik, sinds ik afgelopen semester een vak volgde over de architectuur van de renaissance, nooit meer onverschillig naar gebouwen met zuilen kijken. Automatisch begin ik te categoriseren: Dorische orde, eenvoudige kroonlijst, symmetrische façade… Nou ja, je snapt ’m wel.

Magnoliaboom
Loslaten

Op dit moment ben ik alweer een tijdje een paar uur in de week in het sportcentrum te vinden en dan niet alleen in de fitnesszaal. Want ja, leuk hoor, zo’n conditie en een fit lijf, maar toen ik er in april weer mee begon, heb ik mezelf voorgenomen dat dat voortaan niet meer is waar het mij om gaat als ik yoga beoefen. Eerlijk is eerlijk, dat was soms best even lastig, want ik ben ontzettend competitief en verwacht stiekem van mezelf dat ik na vijf lessen het beste ben in alle houdingen. Maar nee, Suusie, zo werkt het niet. Sterker nog, het mooie van yoga vind ik dat het pas ‘beter’ gaat wanneer je het presteren loslaat. Als we in de boomhouding gaan staan en ik zit mezelf enorm op te vreten om wat er allemaal verkeerd gaat, dan val ik steeds om. Hetzelfde gebeurt wanneer ik duizend gedachten door m’n hoofd laat razen en daar hopeloos door word meegesleept. Maar als ik het denken laat rusten, me focus op mijn adem en de houding waarin ik me bevind, dan blijf ik staan – helder in mijn hoofd en in opperste concentratie. En ik merk dat dit precies is wat ik, tussen al dat hele-dagen-bezig-zijn-in-mijn-hoofd door, zo ontzettend hard nodig heb. Terugkomen in mijn lichaam.

Stoppen met denken
De laatste les van het semester werd mijn nieuwe mindset door de leraar onderstreept. Hij zat rustig op zijn matje in lotushouding en keek de kring studenten rond. “Als je nu de afgelopen tien weken yoga hebt gedaan puur omdat je zo graag lenig wilt worden en de beste wilt zijn, dan heb je het niet begrepen,” zei hij ernstig. “Daar gaat yoga niet om. Het gaat om adem, om kijken wat voor jou goed is, om in contact komen met jezelf. En het gaat om vat krijgen op je verstand. Yoga leert je om af en toe te stoppen met denken en gewoon aanwezig te zijn.”

Misschien is yoga niet jouw ding en vind je mindfulness maar zweverig geblaat. Maar als je goed hebt gelezen is dat niet waar ik je over wilde vertellen. We weten nooit hoe de dingen die we tegenkomen in ons leven later in onverwachte gedaanten terugkomen. Soms ben je onbewust zoekend naar iets waarvan je tot dan toe nog niet precies wist wát. En dan kom je het tegen. Of soms weet je wel wat je nodig hebt, maar is de drempel om jezelf daadwerkelijk aan de slag te schoppen net te hoog. Een vonk van buitenaf kan dan het vuur doen oplaaien. En daarmee ben ik terug bij wat ik je vandaag wilde vertellen: dat er ontelbaar veel schatten te vinden zijn in de wereld om je heen. Het enige wat je hoeft te doen is je nieuwsgierigheid de vrije loop laten en je ogen open doen.

Beeld: Flickr.com/Loren Sztajer.

Share

Susanne

Suus (1991) studeerde geschiedenis en politicologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Tijdens haar laatste studiejaar zet ze de puntjes op de i met een master Politiek en Parlement (Politieke Geschiedenis). Niet om zelf 'de politiek in' te gaan, maar om ons systeem te onderzoeken en erover te schrijven. Dat doet ze al een beetje als student-assistent bij het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis. Als ze niet op de universiteit rondloopt, staat Suus graag in de keuken voor/met vrienden. Daarnaast speelt ze viool en houdt ze van wandelen in de natuur. Op Nadelunch.com schrijft ze over wat ze zoal in de wereld tegenkomt. Meer weten? Kijk op Suushi.nl.