Suus – Harder, better, faster, stronger?

Vorige week was ik een rondje aan het hardlopen over de campus. De zon scheen, de lucht was helderblauw, ik rende op de maat van mijn lievelingsmuziek en voelde me ontspannen en tevreden. Zo nu en dan, als het te zwaar werd, wandelde ik een paar minuten om op adem te komen, en ik volgde geen schema om afstand- of snelheidsrecords te breken. Ik ging gewoon.

Terwijl ik aan het lopen was, drong tot me door hoe fijn deze manier van leven is. Geen verwachtingen, geen streven. En ik bedacht: wat nou als leven volgens doelen en prestaties helemaal niet werkt voor iedereen?

Onze westerse maatschappij is gericht op prestaties. Dat begint al op school, wanneer je cijfers krijgt voor toetsen. Om het even zwart-wit te zeggen: de boodschap die we indirect van kleins af aan meekrijgen is dat het resultaat is wat telt. Steeds meer realiseer ik me dat deze opvatting, die toch een behoorlijke invloed heeft op mijn leven, feitelijk haaks staat op een levenswijsheid waar ik me veel meer in kan vinden: niet het doel is belangrijk, maar de weg ernaartoe.

Sinds ik in Taiwan woon, merk ik steeds vaker hoe prettig het is om te leven zonder continu van de ene naar de andere verdienste te hoppen. Ik heb hier geen bijbaan, mijn studie stelt vergeleken met wat ik in Nederland moet doen amper iets voor en er is geen druk sociaal leven dat aandacht van me vraagt. Niemand die me, direct of indirect, vertelt dat ik iets moet doen. Ik kan mezelf niet spiegelen aan mijn Facebook-vrienden, noch aan de Taiwanese studenten op de universiteit. Ik ben uitwisselingsstudent. Ik hoef niet zo veel. En dat geeft ontzettend veel ruimte om na te denken over de vraag: wat wil ik dan? Wat wil ik doen, ook als niemand me er een schouderklopje voor geeft? Waarmee vul ik mijn tijd als mijn agenda leeg is? Waar wil ik meer over weten als er geen docenten zijn die verwachten dat ik elke week uren besteed aan door hen uitgekozen teksten? Met andere woorden: wat vind ik werkelijk leuk en belangrijk om mijn dagen aan te besteden?

Lopen
Geen doel, geen leven?

Tot voor kort leefde ik in de vooronderstelling dat je weinig bereikt als je jezelf geen doelen stelt. Goals are dreams with deadlines was een van mijn favoriete oneliners. Feitelijk zag ik mijn leven als een weg van vooruitgang. Let tomorrow be the resason for changing things today, om er nog maar zo’n citaat tegenaan te gooien. Sinds kort realiseer ik me dat het een grote misvatting is om te denken dat je van altijd doelen stellen en leven naar prestaties per definitie productiever – succesvoller! – wordt. Het probleem is dat het ontzettend eng is om het continue streven los te laten. Ik was zelf altijd bang dat ik tot stilstand kwam als ik niet altijd iets had om naartoe te werken, dat ik niets meer zou bereiken en dat mijn vaardigheden zouden afnemen. Dat ik zou stoppen te groeien.

Tijdens dat rondje rennen laatst realiseerde ik me iets bijzonders. Ondanks dat mijn agenda me niet meer al van tevoren vertelt wat ik ga doen in een week, doe ik meer dan voorheen. Sterker nog, nu ik mezelf de ruimte geef om te doen wat ik wil, doe ik dingen die ik voorheen vervelend vond met plezier. In plaats van mezelf wekenlang te kwellen met een essay dat op me wacht (maar waar ik echt geen zin in heb), vertrouw ik erop dat het juiste moment zich vroeg of laat aandient. Dat vereist wat lef: de control freak in mij sputtert hard tegen. Wat nou als ik mezelf voor de gek houd en stiekem een slacker ben geworden? Toen ik van de week echter stuitte op dit artikel van zenhabits.net, vielen de stukjes op z’n plaats. Zie je wel, zo werkt het.

Wie nu concludeert dat loslaten de sleutel is tot succes, heeft het niet
begrepen. Mijn punt is juist dat succes niet je uitgangspunt hoeft te zijn. Je groeit pas echt als je leert vertrouwen op je kwaliteiten en interesses. Die brengen je wel ergens, al weet je nu nog niet waar. Je hoeft (kunt!) je pad niet van tevoren uitstippelen.

Watersplash
Just do it

Geloof me: je remt niet af als je stopt dingen te ‘moeten’ van jezelf. Ja, af en toe lig ik een dag in bed met series. Of twee. En daarna sta ik weer om zeven uur op om te zwemmen en ram ik er in no-time een paper uit. Precies hetzelfde geldt voor mijn rondjes hardlopen. Ik hoef niet drie keer in de week vijf kilometer te rennen; in plaats daarvan vertrouw ik erop dat ik toch wel blijf gaan, ook al loop ik geen recordtijden. Omdat dat veel fijner is. Dus laat het leven maar eens op je afkomen. Of, om een van mijn nieuwe favoriete quotes te gebruiken: just do it.

Ik was jarenlang steeds meer verkrampt en verlamd geraakt door alles wat ik moest van mezelf. Nu kom ik langzaam weer tot leven, echt tot leven. Zoals een goede vriendin het laatst mooi verwoordde: je mag groeien, als een wilde bloem.

Beeld: Flickr.com; 1 en 2.

Share

Susanne

Suus (1991) studeerde geschiedenis en politicologie aan de Radboud Universiteit Nijmegen. Tijdens haar laatste studiejaar zet ze de puntjes op de i met een master Politiek en Parlement (Politieke Geschiedenis). Niet om zelf 'de politiek in' te gaan, maar om ons systeem te onderzoeken en erover te schrijven. Dat doet ze al een beetje als student-assistent bij het Centrum voor Parlementaire Geschiedenis. Als ze niet op de universiteit rondloopt, staat Suus graag in de keuken voor/met vrienden. Daarnaast speelt ze viool en houdt ze van wandelen in de natuur. Op Nadelunch.com schrijft ze over wat ze zoal in de wereld tegenkomt. Meer weten? Kijk op Suushi.nl.