Nadelunch-leesvoer: de favorieten van… Fleur

Iedere Nadelunch-auteur struint met regelmaat het net af, op zoek naar interessant leesvoer. Ook op Nadelunch.com zelf spenderen we soms uren aan het lezen van bepaalde artikelen. Sommige daarvan blijven hangen. En die stukken delen we graag nog eens. Deze keer: de favorieten van… Fleur.

Vooropgesteld: alle artikelen die ik voorbij zie komen, doen mij iets op een bepaalde manier. Ik krijg er honger van, trek een wenkbrauw op, moet lachen, moet ontzettend hard lachen, ik slik een keer, ik pink een traan weg, ik wil ook op reis, ik wil acuut op reis, ik ben stil, ik zwijg langer dan ooit of ik zucht – omdat ik nog even mijmer, plaatsvervangende opluchting voel of omdat ik het jammer vind dat ik het stuk al uit heb. Echt zeggen: “Dit zijn mijn favoriete stukken” is dus lastig en daarom heb ik een selectie gemaakt van de artikelen waarbij ik, als ik er alleen al denk, meteen weer in de lachstand schiet. Of instemmend knik. Of een halve dag alleen maar “backpack” zeg.

1. Een stukje autisme
Columniste Merel is net als ik een taalnerd, wat zich onder andere vertaalt (hahaha) in het nadenken over andermans taalgebruik. Soms omdat je onderzoek doet, soms omdat je iets opvangt waar je moeilijk níét over na kunt denken, omdat het in je oorschelp jeukt. ‘Een stukje autisme’ doet dit, bijvoorbeeld. Maar misschien wordt het tijd dat ik het ‘een plekje’ geef.

2. Portobello bourguignonPortobello bourguignon (5)
De koks van Nadelunch: helden zijn het. Een recept wordt nooit zomaar ‘even uitgeschreven’, nee: deze auteurs staan er echt (soms uren) voor in de keuken, fotograferen als het moet iedere stap en bekijken eventueel of ze je nog van bijpassende culinaire suggesties kunnen voorzien. Er is één gerecht waar ik zelfs trek in krijg als ik er ’s ochtends bij het ontbijt aan denk en dat is: de portobello bourguignon van Nettelie. Als ik dit recept lees, ruik ik het mengsel van onder meer ui, knoflook, tijm en wijn dat in de portobello trekt. Dit recept is de reden waarom koken met wijn soms noodzakelijk is.

3. Brief aan toen
Tja, de stukken van Des. Ze bezorgen iedere bezoeker wel een lach, of een gevoel van herkenning, of een moment van zwijgen. Dit stuk bracht mij het laatste. Als ik toen eens wist wat ik nu weet! Bedankt, kleine Des.

4. Tin Men and the Telephone: alledaags, maar dan anders
Het stuk over de band Tin Men and the Telephone was het eerste échte artikel dat op Nadelunch verscheen. Het staat dan ook in mijn geheugen gegrift, al spelen er ook wat andere factoren mee die maken dat ik dit artikel nog steeds met plezier bekijk. Ik houd namelijk van mensen die een originele draai geven aan iets dat alledaags is (iets wat Nadelunch graag uitdraagt) én ik houd ervan als dit met humor gebeurt. Kijkjenou?! Lezen dan!

5. Een geit als president
“Wat willen wij? Brood met aardbei! Wat doet de regering? Geen ene tering!” Is dat je slogan? Dan ga je toch zelf regeren? Start je eigen micronatie en bedenk, net zoals de regeerders in Maaikes stuk, allerlei krankzinnige regels.
Wat ik zou doen als ik het voor het zeggen had? Iedereen is elke dag jarig ná 15:00. Omdat het kan.

6. Alleen reizen doe je zo
Een semester lang heb ik in China gestudeerd en daar heb ik bijzondere herinneringen aan. Niet alleen het in een ander land studeren en wonen beviel me, maar ook vooral het zelfstandig op een andere plek in de wereld zijn. En dat vond Leonie ook. Bij dit stuk voor avonturiers, over de do’s en don’ts van alleen reizen, knik ik – ook al was ik niet helemaal alleen – bijna mijn hoofd eraf. Want zo is het. En niet anders.

7. Ik stond erbij en ik keek ernaar
Ik ben dol op wetenschap, zeker als het taal en het menselijk brein betreft. Eline neemt in de sectie ‘Wetenschap’ de psychologische stukken op zich en haar stuk over het ‘bystandereffect’ is confronterend. Waarom we (meestal) niets doen als er voor onze neus iets ingrijpends gebeurt. En ja, dit overkomt jou (waarschijnlijk) ook.

David Lynch8. David Lynch, koning van de verwarring
Als het even kan, kijk ik films en series, en dan het liefst de wat minder voor de hand liggende. Dankzij Britt heb ik kennisgemaakt met regisseur David Lynch, die inderdaad op briljante wijze versteld laat staan en mij binnen een halfuur hongerig maakte naar Twin Peaks. Ik ga hem bellen voor meer van dat.

En zo kan ik wel even doorgaan. Ik reis af en toe nog steeds met Lindsey naar Parijs, brak net als Mitchel weer even het hoofd over logica, moet nog steeds denken aan Roberts column over putjesbillen, leefde mee met Inge en haar zoektocht naar die PhD-plek en keek samen met Leonie met weemoed terug op mijn boekenkast.

Met een – trotse – glimlach zeg ik bijzonder graag: op nog veel meer artikelen!

 

Beeld: stock.xchng/len-k-a.

Share

Fleur

Fleur (1986) volgde de opleiding Nederlandse taal en cultuur en studeerde af als taalkundige. Ze doet nu eigenlijk alles wat met taal te maken heeft: schrijven, redigeren, corrigeren en onderzoeken hoe mensen taal (willen) gebruiken. Tevens is ze hoofdredacteur van Nadelunch.com, waar ze wanneer dat kan voor 'Ook dat nog' schrijft, haar reislust loslaat op de rubriek 'Buiten' en columns verzorgt over taal.