Je bent hier: Home // Posts Tagged With Trein
Taal in het wild – Gangster Squat
Een Nederlander en een Brit zitten in de trein. Klinkt als een mop – en zo loopt het ook af. Want we dénken allemaal wel dat wij Nederlanders goed Engels spreken, maar ís dat ook zo?
Deze week zat ik in een relatief lege coupé. Er zaten wat dagjesmensen te keuvelen en wat studenten naar hun smartphone te loeren. Verderop zaten twee mannen, elk in hun eigen vierzitter: de één yup met pak en laptop,...
Taal in het Wild – Meisjer
Naast me zit een klein blond jongetje. Het is vandaag zijn tweede dag in groep 1. Best heel spannend, vooral als je met een juffrouw die je nog niet kent spelletjes mag gaan spelen. In eerste instantie zegt hij dan ook niet veel.
Dat gebeurt wel vaker, geen probleem natuurlijk – als de kinderen het maar leuk hebben. We gaan een benoemtaakje doen. De kleuter krijgt een vel met daarop 80 verschillende...
Carrie on – Het forenzenpaard
Het leven van een forens kent van nature weinig hoogtepunten. Je moet die hoogtepunten zelf zoeken. Een zitplaats, kan een hoogtepunt zijn. Of een onderdeel van het uitzicht. In mijn geval is het een paard.
Bij Station Voorschoten staat hij in een wei. Het is een bont paard, met vlekken dus. Hij leeft er samen met een fjordenpaard. Elke dag zie ik hem twee keer. En dat doet me glimlachen. Soms stel...
Hannah – De bejaarden van tegenwoordig
Ik reis veel met de trein tegenwoordig. Om 6.51 uur vertrek ik. Dat is vroeg. Dus zit ik in de stiltecoupé, want daar is het rustig. Totdat er zo’n bejaard stel binnenkomt dat denkt dat de rest van de wereld iets goed te maken heeft.
De stiltecoupé is een uitvinding waar ik de NS iedere dag vanuit de grond van mijn hart voor dank. Treinreizen vind ik leuk. Ik kijk naar andere mensen en besteed...
Hannah – Meisjes in de trein
Het duurde een tijd voordat ik haar herkende. De manier waarop ze haar broodje at (zonder te kijken, telefoon in haar hand) kwam me bekend voor. Maar pas toen ze haar mascara opdeed wist ik het weer: ik had eerder bij haar in de trein gezeten.
De ochtendtrein is een bijzonder fenomeen. Voor negen uur zijn mensen aanzienlijk zwijgzamer dan wanneer de dag echt begonnen is. Iedereen heeft haast, maar...
Zeven redenen waarom student-af zijn fijn is
Terwijl voor sommigen het einde van de vakantie het begin betekent van een nieuw collegejaar, zien anderen zich gesteld voor het onontkoombare: de arbeidsmarkt op. Productief zijn. Iets doen. Hier zeven redenen waarom je niet bij de pakken neer hoeft te gaan zitten.
1. Het geld. Toch wel heel belangrijk. Vergeleken met het salaris van je bijbaantje, de bijdrage van je lieve ouders of je studiefinanciering...
Taal in het wild – “Mag ik je iets persoonlijks vragen?”
“Mag ik je iets vragen?”, vraagt de man naast me. Vrijdagavondspits, geen plek onbezet, maar wel stil. “Ehh, ja?”, zeg ik. “Oh, ik wist niet dat je me kon horen door die oordopjes heen”, antwoordt hij.
Apart.
Op zijn tafeltje ligt een verkreukeld maar daarna weer gladgestreken papiertje. Wat doorgekraste woorden, maar voor de rest vooral heel leeg. Een pen ernaast, geen inktvlekken op zijn...
Taal in het wild – Ik zie, ik zie, wat jij niet ziet
Tijdens een lange treinreis gaan kinderen zich vaak vervelen. Ouders nemen daarom voorzorgsmaatregelen en pakken zakken zoet snoepgoed waar je neusharen rechtovereind van gaan staan in. En bliepende portable game devices, die ook.
Zo niet de vader en zoon waar ik tussen Antwerpen en Roosendaal een coupé mee deelde. Het was in de tijd van de Nintendo DS, die kwam net op. De wereld was er van overtuigd...
Taal in het wild – “Een worst is er niks bij, zo druk!”
In het beroep der conducteuren kun je je creatieve ei niet per definitie kwijt. Je hebt een uniform, je hebt een kniptang en je hebt een protocol. Vaste treinreizigers mompelen je omroepberichten in hun slaap, zo standaard zijn deze.
Maar soms wil je als conducteur toch je creatieve ei kwijt, onbewust of niet. Dan floep je er iets uit, een dolletje hier, een verhaspelingetje daar. Een greep uit het...
Klein Heden! – Bigfoot & Bordeauxrood
Schuin tegenover me zit een Aziatisch uitziende mevrouw haar hoofdhuid te masseren. Krabben is eigenlijk een beter woord. Witte schilfers dwarrelen van haar schouders. Je moet ernaar blijven kijken; de extreem dunne meneer naast me, van een jaar of veertig, kijkt ook.
De Aziatische kijkt naar ons en verontschuldigt zich. Ze heeft iets met haar, zegt ze schuchter. De r klinkt als een s. Vreemd. Een...
Carrie on – Ode aan de Forse Man
“Hoi lekker ding”, zei de Forse Man. Er ontspon een gesprek met degene aan de andere kant van de lijn, over avondeten en aankomsttijden. Ik was opgelucht: hij was er weer. De Forse Man is iemand die ik ontegenzeggelijk ben gaan waarderen.
Alles bij elkaar duurt het veertig minuten, mijn dagelijkse portie trein. Toch worden mij weinig ergernis of leed bespaard. Dagelijks word ik blootgesteld aan...
Taal in het wild – “Zonne grôte dolfijn, jonge!”
In zo’n nieuwe dubbeldekkertrein zit ik. Door de spleet tussen de stoelen voor mij kijkt een blond meisje me aan. Sinds ik 150 kleuters onderzocht, probeer ik de leeftijd van elk kind in te schatten: ouder of jonger dan 4? Dit meisje is jonger, net.
Ik heb een drukke dag gehad en nog een aantal deadlines voor de boeg. Mijn laptop staat voor me, maar op het toetsenbord ligt een luchtig boek. Ik kan...
Laatste reacties