Bert – Stevige schouders

Misschien zijn de sterkste mensen wel diegenen die ondanks tegenslag doorgaan. En belang hechten aan een soort rijkdom die voor anderen futiel is. Dat neemt niet weg dat de tegenslag of de moeilijkheden soms wel eens de overhand nemen. Beproefde mensen zijn niet altijd van gewapend beton. Maar vaak zijn ze wel op stevigere grondvesten gebouwd.

Niet altijd makkelijk
Uiteraard zijn er dagen waarop ik liever in bed zou blijven. Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk om met een chronische ziekte het hoofd hoog te houden. Vaak zijn er muren voor en achter, links en rechts, boven en onder. Muren waar je met de beste wil van de wereld niet overheen kan. Kan kijken of kan klimmen. Het is niet allemaal rozengeur en maneschijn. Maar aan de andere kant: het stinkt ook niet.

Ik heb nu 15 jaar MS met vallen en opstaan. Figuurlijk en soms letterlijk. Intussen heb ik geleerd, of beter gezegd: moeten leren, van kleine dingen te genieten. Een onduidelijke krabbel van ons dochtertje is een Picasso. Hulp van onze zoon gelijk aan die van een NGO. Iedere kus van mijn vrouw is als een stempel. En een onverwachte schouderklop soms een omhelzing van 12 armen. Regen stoort me niet, want het droogt wel.

8675285062_27c24e8962_zAllemaal relatief
Ik kan me ergeren aan mensen die klagen over een splinter terwijl anderen moeten zeulen met een balk. En dan meewarig achterom durven kijken wanneer ze zo iemand tegen het lijf lopen. De ogen sluiten als de gewichtheffer hun pad kruist. Of de oogkleppen bovenhalen als hij of zij bezwijkt onder het gewicht. Misschien moeten ze zich dan eens de vraag stellen of zij het zouden volhouden.

Er zijn zeker mensen die door de knieën gaan. Die het gewicht niet langer kunnen dragen. Want beperking is een vlag die vele ladingen dekt. Eigenlijk ben ik nog een geluksvogel. Niet iedereen heeft de kracht of de mogelijkheid te relativeren. Niet iedereen heeft een partner of kinderen. En zij helpen torsen, elk op hun manier.

Mantelzorgers zijn onbetaalbaar
Het zijn mantelzorgers die de last helpen dragen. En ik ben ervan overtuigd dat die ‘mede torsers’ heel erg worden onderschat. Dat men hun onmisbare hulp niet genoeg waardeert. Indien ‘vadertje staat’ ooit hulpbehoevend wordt, eet hij zijn eigen dwaze wetten op. “Hoe heb ik dit toch kunnen negeren?” Wat mantelzorgers doen is werk. Zwaar werk. En ze zijn meer waard dan de peulenschil die ze nu krijgen.

Dus ben ik uitermate dankbaar dat ik de last kan delen. Gedeelde last is halve last. Mijn echtgenote heeft die 12 armen. En onze kinderen een heel bijzondere invloed. Een therapeutische lach. Die is gelijk aan rozengeur. Ook al is MS voorlopig niet te genezen. De last kunnen delen is heel wat waard. En ik wens iedereen die een balk moet torsen hetzelfde toe. En voor de mensen aan wie ik me soms erger hoop ik dat de splinter niet gaat etteren.

Tot slot
“Men valt niet omdat men zwak is, maar omdat men denkt dat men sterk is.” – Jiddisch

“Wij zijn allemaal sterk genoeg om de tegenslagen van anderen te kunnen verdragen.” – François de la Rochefoucauld

“De volwassenen zijn de stenen, de kinderen het cement.” – Godfried Bomans

Beeld: Flickr / LaurPhil 

Share

Bert van de Velde

Bert ('78) heeft godsdienstwetenschappen gestudeerd in Antwerpen. Lesgeven was gepland, maar is moeilijk gebleken. Halverwege zijn studie heeft hij de diagnose m.s. gekregen. Momenteel rolt hij door het leven. Hij krijgt een invaliditeitsuitkering en veel liefde van zijn echtgenote. Hij heeft haar leren kennen via internet. Samen hebben ze twee kinderen. Een vrouw en kinderen had hij ooit opgegeven. Soms geeft hij lezingen over religie en aanverwanten. Schrijven is zijn uitlaatklep, mogelijk dankzij spraakherkenning. In zijn boekenkast staan twee boekjes van zijn hand, uitgegeven in eigen beheer. Een kinderboek volgt. Iedere week post een Vlaamse internetkrant een column van hem.