Al jarenlang krijgen dieren een chip om ze te kunnen identificeren. Maar wat je wellicht niet wist, is dat er al een aantal mensen onder ons zijn die ook een chip in hun lichaam hebben. Wat zeggen we ervan? Yay or Hell Nay?
Misschien heb je het al een keer gelezen. Het is ook niet echt een nieuw concept. Wetenschappers zijn al jarenlang bezig om een chip te ontwikkelen waarmee mensen makkelijker te identificeren zijn. Maar hoe betrouwbaar is zo een chip eigenlijk? En zijn er niet een aantal wetten die overschreden worden wanneer we met een chip in ons lichaam rondlopen? Allerlei enge Big Brother-gedachten komen er misschien bij je op. Volgens een aantal doemdenkers zou er echter in de Amerikaanse gezondheidswet uit 2010 staan dat alle mensen op 23 maart 2013 met een onderhuidse chip rond moeten lopen. En daar beginnen de complottheorieën weer.
Bij de Baja Beach Club in Rotterdam waren ze er in 2004 al vroeg bij. Als een van de eersten kon je daar een chip onderhuids in de arm laten plaatsen door een arts. Met deze chip, genaamd de Radio Frequency Identification Device (RFID), konden vaste klanten hun consumpties betalen. Voor deze Baja-chip betaalden klanten maar liefst 1000 euro, voor een tegoed van 1500 euro. De directeur van het bedrijf van de chip was ervan overtuigd dat we in de toekomst allemaal met zo een chip op stap zullen gaan. Dit uiteraard allemaal vrijwillig en als de mensen het niet meer wilden, konden ze het weer gemakkelijk door de arts laten verwijderen.
Voordelen
Aangezien al best veel mensen vrijwillig de Baja-chip hebben genomen, moet er wel een aantal voordelen aan deze elektronische rijstkorrel zitten. Het tracking systeem zou heel handig kunnen zijn bij noodgevallen of om je oude oma op te sporen. Iemand die in nood is, hoeft niet te wachten totdat er een toevallige voorbijganger komt helpen, maar is gewoon op te sporen via het apparaat. Voor dit soort gevallen heeft men een tracker genaamd Buddi bedacht, die oma in haar tas kan dragen. Klinkt veel minder eng dan een onderhuidse chip. Toch heeft in 2002 een gezin in Amerika zich laten implanteren met een VeriChip, dat tegenwoordig onder de naam PositiveID gaat. Deze chip houdt onder andere de medische gegevens van het gezin bij.
Nadelen
Maar toch zitten er ook haken en hogen aan de onderhuidse chip. De lichamelijke effecten zijn bijvoorbeeld nog niet helemaal duidelijk. Uiteindelijk breng je toch iets onnatuurlijks aan onder je huid. Wie weet wat voor effect dit op ons lichaam kan hebben? En een andere belangrijke kwestie is natuurlijk die van privacy. Ik zeg het nog een keer. Privacy. Ze kunnen ons van alles beloven, maar hoe weten wij zeker dat de chip volledig weg is of uit staat, als we hem eenmaal niet meer willen? Houdt Big Brother ons al niet genoeg in de gaten? We zijn nu bijna een decennium verder sinds de invoering van de eerste chip bij de Baja Beach Club. Onderhand zullen er nog wel meer modellen en ideeën op tafel staan. Ik krijg in ieder geval al de kriebels bij de gedachte dat we allemaal met een chip rondlopen. Wie weet wat de toekomst ons brengt?
Beeld: Flickr.com/derekGavey
Adelaida
Adelaida (1993) doet de opleiding 'Media, Communicatie en Informatie' en is en doet van alles. Ze studeert en filosofeert, wil journalist, psycholoog én filosoof worden, maar ambieert ook een danscarrière. Een keer. Als ze dan al niet reist voor Rtl Travel. Is dit allemaal niet wat veel? Welnee. Adelaida gebruikt haar verschillende interesses voor de rubriek 'Ook dat nog'. Want schrijven doet ze dus ook.
